Հովհաննես Շիրազի «Հայոց Դանթեական» պոեմը հայ գրականության մեջ խորհրդանշում է Ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակը, որոնց տառապանքները հեղինակը համեմատում է դժոխքի տանջանքների հետ։
«Ով աստվածային դժոխքի Դանթե,
Թե թափառում ես դու դեռ դժոխքում,
Թե հիանում ես դեռ մահով,
Կամ թե քավարանն ի վեր` մեղքն ես քավում,
Կամ թե լուսնեթև քո Բիատրիչեն Դեպի դրախտ է քեզ առաջնորդում,
Եվ կամ նրա հետ ճախրում ես արդեն
Քո աստվածաին կապույտ դրախտում,
Ուր էլ որ լինես, հորս հոգու պես,
Ուր էլ որ այժմ ճախրես դու անհոգ`
Իջիր մի վայրկյան, պաղատում եմ քեզ,
Իջիր քեզ տանեմ այնպիսի դժոխք,
Կոտորածներով հայոց աղէկէզ
Որ դու մոռանաս դժոխքը երգիդ,
Որ Աստծո ճակտին անեծք խարանես
Եվ մահից խնդրես բալասան` վերքիդ:
Իջիր, թե ունես դու լացող աչքեր`
Կիսելու վիշտը մի կիսված ազգի...”:»